Granice

  Ostatnio zastanawiałam się nad tym czym są granice jakie wyznaczamy? Co tak naprawdę Nam dają? Może to my ustalamy pewne granice dla kogoś? Co się dzieje, gdy wyznaczamy granice dziecku? Czy nie ograniczamy go w ten sposób?

  Zacznijmy od początku… Granice kojarzą się z garnicami państwa, liniami na mapie. Co daje Nam świadomość, że kraj w którym się znajdujemy, w którym żyjemy posiada własne granice? Bezpieczeństwo. Tak, wierzymy w to, że umowne linie na mapie, o których wszyscy wiedzą zaspokajają w pewnym stopniu Naszą potrzebę bezpieczeństwa. Chronią Nas przed innymi.

Naruszenie tych granic przez kogoś może wiązać się z przykrymi konsekwencjami dla tego, kto je narusza.

  Każdy z Nas posiada swoje granice. Granice fizyczne, psychiczne, które Nas chronią, jeśli tylko jesteśmy ich świadomi. A co w takim razie granice dają dziecku, które cały czas rozwija się? I czy powinniśmy wyznaczać granice własnemu dziecku?
Stawianie granic to określenie akceptowanychi nieakceptowanych zachowań dziecka, czyli norm i zasad obowiązujących dziecko.

Granice są odpowiedzią na potrzeby i możliwości dziecka na danym etapie rozwoju.

Jakie korzyści płyną z wyznaczania granic?

  • Porządkujemy świat dziecka, staje się on dla niego bardziej uporządkowany i zrozumiały.
  • Zapewniamy poczucie bezpieczeństwa.
  • Pozwalamy dziecku na dokonywanie wyborów oraz zmaganie się z przeciwnościami w kontrolowanych warunkach.
  • Uczymy społecznie akceptowalnych norm i zachowań.
  • Możemy wpływać na dziecko poprzez odwołanie się do zasad i stosowanie konsekwencji zamiast kar.
  • Wspomagają rozwój dziecka.
  • Pomagają określić związki między ludźmi.

Jak stawiać granice dziecku?

  • Granice nie powinny być zbyt wąskie, zbyt szerokie lub niestabilne.
  • Najlepszymi granicami są granice zrównoważone, ponieważ uczą dziecko odpowiedzialności za dokonywane wybory oraz pozwalają ponosić ich konsekwencje.
  • Granice powinny być STAŁE– przestrzegane zawsze i przez każdego.
  • Granice powinny być także DYNAMICZNE – dopasowywane do zmieniającej się rzeczywistości i poziomu rozwoju dziecka.
  • Zasady określające granice powinny być sformułowane krótko i zrozumiale.
  • Granice powinny być sformułowaniem pozytywnym, tak by były wskazówkami dla dziecka.
  • Na temat słuszności zasad określających granice w konkretnej sytuacji nie trzeba z dzieckiem dyskutować- ich zasadność wynika z ich istnienia.

Pamiętajmy, że ustalając granicę musimy brać pod uwagę szacunek do osoby dziecka i jego działań. Każdą zasadę i konsekwencje w przypadku jej złamania, należy dziecku wytłumaczyć przed jej wprowadzeniem w życie.

Źródło:

  • Brzezińska A. I. (red.), Psychologiczne portrety człowieka. Praktyczna psychologia rozwojowa, GWP, Gdańsk 2005
  • MacKenzie R. , Kiedy pozwolić? Kiedy zabronić? Jasne reguły pomagają wychowywać, GWP, Gdańsk 2011
  • Mizerska A., Wyznaczanie granic dziecku

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.